Pewnego pięknego dnia, kiedy promienie słońca przebijały się przez kłęby śnieżnobiałych chmur, niebo było błękitne niczym oczy Tetsuyi Kuroko. Dzień ten był naprawdę przepiękny. Lecz nie każdy był w stanie dostrzec ten wspaniały błękit. Była bowiem jedna osoba ślepo zapatrzona w granat. Nie podnosiła głowy w górę, blask słońca ją oślepiał, to jednak za dużo jak na tak słaby wzrok. Tylko w cieniu mogła szukać ukojenia. Jednakże nie dostrzegała cienia. Cały czas szła po ścieżce z przeraźliwie jasnego światła, nigdy nie oglądając się za siebie. Wystarczyło tylko się obrócić. Cień był tuż za nią.
***
~Błagam cię, Daiki pomóż mi, dłużej tak nie mogę... Wyszłam z domu pierwszy raz od tygodnia więc mam nadzieję że nie fatygowałam się na marne...~
W pewnej chwili po mieszkaniu rozległ się dźwięk cichego pukania.
Aomine niechętnie wstał z kanapy i leniwie poszedł otworzyć drzwi.
-Dai-chan...
-Satsuki...?
Widok dziewczyny bardzo go zaniepokoił. Głowę miała zwieszoną w dół i cicho szlochała. Kiedy na niego spojrzała, zauważył że oczy ma straszliwie czerwone i opuchnięte, co wskazywało na to że płakała od dłuższego czasu.
-Co się stało? -Zapytał zapraszając ją do środka.
Nie odpowiedziała. Daiki zaprowadził ją do swojego pokoju i zamknął drzwi na zamek. Momoi usiadła na łóżku i otarła ręką łzy.
-Satsu... powiesz mi o co chodzi?
-Ja...ja po prostu potrzebuje się wypłakać, to wszystko, Dai-chan...
-Tak bez powodu? Nie ogarniam...
-Dokładnie tak... -Wydukała szlochając a następnie położyła się i przytuliła do poduszki. Płakała, tak bardzo płakała. Zaciskała palce na pościeli. Ciężko oddychała.
-Powiedz mi do cholery, bo nie mogę na to patrzeć...
-D-dai-chan... n-naprawdę nic się nie stało... t-tak jakoś mi się to wszystko uzbierało i...
-Nie wierzę. To mogłaś zostać w domu i nie zawracać mi dupy, skoro nic się nie stało... czemu akurat do mnie przyszłaś, co?
-B-bo twoja obecność to najlepsze pocieszenie... wybacz mi...
-Satsu... -Daiki'emu serce się krajało na taki widok, tym bardziej że nie był w stanie nic zrobić. Podszedł do łóżka i położył się obok Momoi. Przykrył ich kołdrą po czym czule ją przytulił. Minęła chwila , może dwie a oni nawet nie zorientowali się kiedy popadli w wir namiętnych pocałunków.
~Dai-chan... jeszcze bardziej pogarszasz sytuację...~
-Aomine, przestań... przecież jesteś z Ki-chan'em...
-Eh... przynajmniej przestałaś płakać. -Rzekł i wrócił do uprzedniej czynności. W pewnym momencie wsunął dłoń pod bluzkę dziewczyny i zaczął delikatnie masować jej piersi. Tym razem nie opierała się. Po chwili Aomine oderwał się od jej ust i ściągnął z niej górną część garderoby. Zniżał się wzdłuż ciała
Satsuki, zatrzymując na piersiach, liżąc i subtelnie podgryzając jej sutki. W końcu dotarł na sam dół i usadowił głowę między jej nogami.
-Dai-chan... n-nie... - Odezwała się Różowowłosa, przeczuwając co właśnie miał zamiar zrobić Daiki.
On zignorował jej prośbę i powoli ściągnął z niej bieliznę.
-Proszę... nie róbmy tego... -Wyszeptała proszącym głosem.
-Spokojnie, Satsuki. Jeśli nie chcesz, to nie będę nalegał. -Zapewnił Ciemnowłosy i zaczął pieścić dłonią jej kobiecość. Następnie włożył w nią jeden palec i lekko nim poruszył. Nie widząc sprzeciwu dziewczyny, a jedynie to że z sekundy na sekundę jej podniecenie rośnie, włożył drugi. Głową zjechał jeszcze bardziej w dół i zaczął pieścić ją językiem.
-A...o...mine... -Westchnęła Momoi wplatając Ciemnoskóremu palce we włosy. Starała się nie skupiać na niczym innym jak tylko na jego pieszczotach.
***
-I jak Satsu, już lepiej...? -Zapytał Aomine całując ją po policzku.
-Tak, Dai-chan... dziękuję... wcale nie musiałeś tego robić...
-Daj spokój. -Odrzekł i odwrócił się na drugi bok. Momoi objęła go od tyłu kładąc mu dłonie na brzuchu.
-Powinnam się odwdzięczyć... -Nie zastanawiając się długo, jej ręce powędrowały do spodni Ciemnowłosego.
~Dai-chan, pamiętasz? Pamiętasz dzień, w którym się poznaliśmy? Haha, mieliśmy zaledwie 5 lat. Pamiętam, jak znalazłam Cię na boisku, siedziałeś całkiem sam i bawiłeś się piłką do kosza. Wtedy podeszłam, żeby było Ci raźniej. Od tej pory nie było dnia którego nie spędzilibyśmy razem. Pamiętasz, jak byliśmy jeszcze dziećmi i położyłeś mi wstrętną ropuchę na głowie? Wtedy na moment Cię znienawidziłam. Ale Ty przyszedłeś i przepraszałeś tak, jakby zależało od tego twoje życie, hahaha. Pamiętasz jak chodziliśmy do podstawówki? Heh... to chyba było jakoś w ostatniej klasie, dzień przed zakończeniem roku. Wtedy po raz pierwszy się pocałowaliśmy, tak z czułością. I uświadomiłeś mi że zależało Ci na mnie, błagając, żebym poszła z Tobą do Teiko. Nie potrzeba było dużo czasu, bym oszalała na Twoim punkcie. Potem poznałeś Ki-chan'a. I powoli zaczęłam tracić nadzieję. Mimo wszystko jestem szczęśliwa, dlatego że Ty jesteś szczęśliwy. I staram się robić wszystko, by tak było. Wiem, że pewnie nie zdajesz sobie sprawy... ~
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz