☠ "Win odkupienie w nietaniej cenie", część ostatnia. ☠

Przywituje jak zawsze uroczyściutko i  bezzwłocznie prezentuje przed wielebnym Państwem końcowego rozdziała, rozstrzygającego wszyściuśkie tajemnicze kwestie, z jakimi to mieliście przyjemność bądź  też nieprzyjemność :P  zapoznać się w poprzednim odcinku :D  👍👍👍

▼▲▼▲▼▲▼▲▼▲▼▲▼▲▼▲▼▲▼▲▼▲▼▲▼▲▼▲

Następnego dnia

Tradycyjnie, gdy na zegarze wybiła równo 4:34,  ocknąłem się. Leżałem na podłodze w otoczeniu krwistych kałuży, a w pomieszczeniu panował piekący chłód. Z arcywielkim trudem stanąłem na nogi i opuściłem łazienkę. 

Za sprawą rzeszy tychże  niewyjaśnionych incydentów, każdy ruch był dla mnie utrapieniem, a paraliżujący strach sprawiał, iż panicznie bałem się własnego cienia. 

Czy ja... zwariowałem? 

Odpowiedź na to pytanie mogłem uzyskać tylko w jeden sposób. Na poczekaniu postanowiłem  zasięgnąć opinii specjalisty od różnorakich usterek człowieczej psychiki, tak więc bez większego namysłu ruszyłem w podróż do miejscowego ośrodka psychiatrycznego. Ażeby choć w niewielkim stopniu zniwelować uczucie stresu oraz zagłuszyć lęk jaki to nieprzerwanie towarzyszył mi od wczoraj, zadecydowałem że umilę sobie drogę, poranną audycją radiową. Wobec tego zaaplikowałem zestaw słuchawkowy w odpowiednie miejsce i jednym dotykiem palca uruchomiłem odbiornik. To, co trafiło do mych uszu, sparaliżowało mnie od stóp do głów. W słuchawkach zamiast relaksacyjnej muzyki, słychać było przenikliwe-demoniczny kobiecy krzyk. Mój telefon natychmiastowo z gromkim hukiem wylądował na ziemi, a ja z lamparcią szybkością rzuciłem się w ucieczkę.

 Lecz... przed czym?

***

"Następny proszę!" -Ów zwrot zasygnalizował, iż finalnie jest mi dane wkroczyć na długo wyczekiwaną konsultację z psychiatrą. Niemrawo, ciągle drżąc wszedłem do gabinetu. 

-Dzień dobry, proszę ściągnąć okrycie wierzchnie i wygodnie sobie usiąść. -Pogodnie przywitała mnie młoda, uśmiechnięta kobieta, wskazując dłonią na kozetkę. 

-D-d-dzień dobry... -Odrzekłem jąkając się i posłusznie wykonałem jej polecenie. 

-Jaka jest więc przyczyna Pańskiej wizyty? -Zapytała, spoglądając raz na mnie, a raz na moją dokumentację. 

-Wydaję mi się że ja... zwariowałem... Wszystko zaczęło się jakiś czas temu. Codziennie budzę się o tej samej godzinie nad ranem, czuję się osaczony i prześladowany przez kogoś, kogo nie widzę, słyszę krzyki w mojej głowie i generalnie miewam jakieś surrealistyczne, przerażające wizję... -Pokrótce wyjaśniłem lekarce problematykę. -Pani doktor, proszę o pomoc, ja nie dam rady tak funkcjonować!!!-Krzyknąłem błagalnym tonem. 

-Spokojnie, zrobię wszystko, co w mojej mocy. -Zapewniła. -Czy może Pan mi powiedzieć, czego najczęściej dotyczą wymienione przez Pana wizję? 

-Krew... Zmasakrowane ciało... I... zarysy kobiecej twarzy, których nie jestem w stanie zidentyfikować... -Odpowiedziałem z mozołem. 

-Proszę podejść bliżej i spojrzeć mi w oczy. Bez obaw, nie zrobię Panu krzywdy. -Zaręczyła terapeutka a ja pokrzepiony jej słowami wykonałem czynność, o którą prosiła. 

-Czy teraz Panu coś świta? -Spytała, pełnym enigmatyczności głosem. 

-N-niestety n-nie... - Przez moje ciało przeszły ciarki. 

-A może teraz rozpozna Pan tę kobietę?!!!- Ryknęła ogłuszająco i nagle jej twarz poczęła przeobrażać się w pokiereszowane oblicze niewiasty, jaka niegdyś ukazała mi się w lustrze. Krzycząc, co tchu wybiegłem z pokoju i zniewalająco przerażony pognałem przed siebie. 

-Wracaj tu, barbarzyńco!!! Nigdy nie uciekniesz od konsekwencji dokonanego przez Ciebie czynu!!!!!!!!!!! -Wrzasnęła z oddali wydawszy z siebie jazgot, jak gdyby przemawiał przez nią sam lucyfer. 

Prułem przed siebie niczym torpeda, co chwila naprzemiennie potykając się i przewracając. Spod mych powiek leciały łzy, a z ust zaś wiązanka przekleństw pomieszana z pytaniami "Co ja zrobiłem?!?!?!!?? Co ja kurwa, zrobiłem?!?!?!?!?"  Nie rozumiałem. Nic już z tego nie pojmowałem. 

W ostateczności moje nogi zaprowadziły mnie do punktu wyjścia, który stanowiły me cztery ściany. W owym czasie wszystko stało się dla mnie obojętne i zdające się nie posiadać kompletnie żadnego zdroworozsądkowego oraz jakkolwiek sensownego uzasadnienia. 

"Dosyć. To nie ja zwariowałem, TO TEN ŚWIAT JEST POPIERDOLONY!!!!!!!!!!!!!!!"

Gruntownie zrezygnowany,  z prawej kieszeni mych spodni wyciągnąłem solidnie naostrzony scyzoryk, a następnie przystawiłem go do swojej szyi. Stanąłem na przeciw okna i potępiająco spoglądnąłem w otulone gęstymi chmurami niebo. "Żądam wyjaśnień. Może wy, którzy siedzicie po tej jebanej drugiej stronie, wszystko mi wytłumaczycie!!!!!!!" -Zawrzeszczałem, a narzędziem, jakie kurczowo trzymałem w mej drgającej z niepokoju dłoni, wycelowałem prosto w krtań. Zamknąłem oczy i począłem powoli godzić się z perspektywą iż nie otworzę ich ponownie, aczkolwiek mimo porządnie zadanego ciosu, w dalszym ciągu nieporuszenie tkwiłem w pionie. "Co do...????"-Pomyślałem skonsternowany i wbiłem nóż jeszcze raz, wszak głębiej i silniej. Rezultat był równoznaczny z uprzednim. Zacząłem więc dokonywać kolejnych cięć, jednakże za każdym następnym razem, kończyło się na tym samym. Jeszcze raz, jeszcze raz i jeszcze. Zupełnie nic nie skutkowało. Koniec końców, owładnięty szaleńczą frustracją, rozpocząłem  kolejno odżynać sobie kończyny. Na pierwszy ogień poszło prawe przedramię, potem szeregowo, palce u lewej ręki, a na ostatek pozbawiłem siebie nosa oraz małżowin usznych. Pod moimi stopami rozlewał się ocean krwi, w którego głębinach beztrosko pływały odcięte części mojego ciała, a ja wciąż podziwiałem ów widok z góry. "Dlaczego ja jeszcze żyje?!?!?!??!? Już dawno powinienem zdechnąć!!!!!!!!!!!"- Dźgnąłem się w serce i zwiesiłem głowę ku dołowi. Wtem spostrzegłem iż moja krew w  ekscentryczny sposób zaczyna formować się w dziwne kształty, przypominające znaki na podobieństwo liter. 

Emily M.,lat 22 -Odczytałem po chwili. 06.06.2006, porwana, brutalnie pobita a następnie siłą zaciągnięta do mieszkania o numerze 162 mieszczącego się na Hazy Street. Tego samego dnia  o godzinie 03.34 A.M. została bestialsko zgwałcona po czym dokładnie za godzinę od tegoż przykrego incydentu,  dokonano na niej morderstwa. Zwłoki poćwiartowano, owinięto w foliowy worek i ukryto w chłodni, w celu zneutralizowania specyficznego odoru, wydzielającego się z martwego ciała. Sprawca zakopał szczątki pod ruinami opuszczonego szpitala psychiatrycznego, w następnej kolejności popełniając samobójstwo, przez samookaleczenie się nożem. 

I nagle cały dylemat został rozwikłany, a wspomnienia jedno po drugim wypełniały me mózgowie. 

"No tak... teraz rozumiem... jestem martwy, a to jest jest moje piekło." 

***

Nazajutrz, rutyniarsko obudziłem się o 4:34. I znów wszystko wróciło do normy.